26.11.10

Ζωή Καρέλλη, Ηδυπάθεια


Salvador Dali, Rosa Meditativa (1958)
Πηγή: theartistsalvadordali.com

Ηδυπάθεια

Στο χέρι κρατούσε ένα ρόδο ανοιγμένο,
ένα ρόδο πολύ ανοιχτό.
Στο πρόσωπό της είχε το στόμα
μισοανοιχτό και τα χείλη ανοίγαν
στη θήκη γεμάτη χυμό
των δοντιών, τα ρόδινα ούλα
έφεγγαν, κοκκίνιζαν χωρίς ντροπή,
όπως το σπασμένο ρόδι, τ' ανοιχτό ρόδο.

*

Οι ωραίες γυναίκες είναι
λουλούδια και καρποί μαζύ.
Μη ζητάς πιο πολύ,
όταν η ζωή σού χαρίσει
το ένα και τ' άλλο.
Η ανάμνησή τους είναι
που ξυπνάει την αγιάτρευτη στέρηση.
Απ' αυτήν θρέψε την ακούραστη
ψυχή, ανθρώπινη,
της φαντασίας.


Από τη συλλογή Παραμύθια του κήπου (1955)

2 comments:

ο δείμος του πολίτη είπε...

Εξαιρετικό ποίημα, μια εξαιρετικής ποιήτριας.

Βίκυ Παπαπροδρόμου είπε...

Ναι, Δήμο. Αυτό, κατά την άποψή μου, είναι ένα από τα ωραιότερα ποιήματα της Ζωής Καρέλλη.