Ζωή Καρέλλη, Υπαρκτικά (VI)

Paul Klee, Woman Awakening, 1920

Πηγή: famousartistsgallery.com

Υπαρκτικά

VI

Καθαρό το πρόσωπό μου,
πορεύομαι σε φως πρωινό,
σε γαλήνη πρωίας, αράγιστη.

Πηγαίνω με πόδια γυμνά,
πάνω στην άμμο και τα ίχνη μου
ελαφρά, πίσω, σβήνονται
απ' τα καθάρια νερά,
που ξανά και πάλι,
πάνω σ' αυτά ξεσπάν και ξανάρχονται.

Ω μοναξιά της αυγής, της αρχής,
ώρα λαμπρότατη. Απορείς
για της ζωής την ορμή και την έγνοια,
ακέρια τη φέρνεις, μέσα σου, δύναμη.

Διάφανη φωνή, φανερή σαν το φως
που ακόμα δεν πύρωσε, λογισμός
όρθιος σαν βέλος κρυστάλλινο.
Δρόμος τού βλέμματος ευθύς, απείραχτος
λογισμός κύριος, οξύς και δυνατός.

Γαλήνη που κρατάς
κάθε ορμή και συστροφή και την πάλη.
Βαριά γαλήνη,
ζωή σταθερή κι ακατάλυτη,
μέθη μαζί κι ησυχία, όπως
η διαυγής λάμπουσα ευλογία τής θάλασσας
κοντά στην πυκνή αφθαρσία τής γης.

Υπάρχω σ' αισθήματα, σ' αισθήσεις διαρκείς.
Δίχως υπερηφάνεια,
ηδονή κι οδύνη έχουν περιπλεχτεί
σε νόημα ένα, υπάρχω.
Η όψη μου θωρεί τα χρώματα,
ομολογεί τα σχήματα πάντα.
Έχω πάνω στο πρόσωπό μου
τις πολλές διαφορές ενωμένες
σ' έκφραση μία, την πιο σοβαρή.
Μια γίναν αιτία, οι όλες αιτίες,
τα αιτήματα μι' ακέρια φωνή.
Δικός μου όλος ο έρωτας
της ζωής τόσο, που αισθάνομαι
πόσο, πως γεννήθηκα στην αρχή.

Γέννηση στο σχήμα, συμμετοχή
ωραιότατη εντός μου όλων λατρεία,
τη διαφωνία ενώνεις
σ' απαντοχή και συναίνεση μία.

Του ενθουσιασμού συμμετρία.

Από τη συλλογή Το πλοίο (1955)